آشنایی اولیه با کابل های برق

بیش از یک قرن است که از کابل های برق استفاده می شود.

در سال 1879، مخترع آمریکایی توماس ادیسون جوت را به دور یک میله مسی پیچید، آن را از طریق یک لوله آهنی رد کرد و سپس آن را با مخلوط قیر پر کرد تا یک کابل ایجاد کند. او این کابل را در نیویورک، پیشگام انتقال برق زیرزمینی گذاشت. سال بعد، جان کالن انگلیسی، کابل برق آغشته به کاغذ عایق شده با قیر را اختراع کرد.

در سال 1889، انگلیسی SZ Ferranti یک کابل 10 کیلوولتی آغشته به روغن با کاغذ عایق شده بین لندن و دپتفورد گذاشت.

در سال 1908، بریتانیا یک شبکه کابلی 20 کیلوولتی ساخت. کابل های الکتریکی کاربردهای گسترده تری داشتند.

در سال 1911، آلمان یک کابل فشار قوی 60 کیلو ولت گذاشت که آغاز توسعه کابل های فشار قوی بود.

در سال 1913، دانشمند آلمانی M. Horchstein یک کابل محافظ فاز ایجاد کرد، که توزیع میدان الکتریکی داخلی را بهبود بخشید و تنش مماسی را بر روی سطح عایق حذف کرد، که نقطه عطفی در توسعه کابل‌های الکتریکی بود.

در سال 1952، سوئد کابل ولتاژ فوق العاده 380 کیلوولت را در یک نیروگاه در شمال گذاشت و به کاربرد کابل های فشار قوی پی برد. در دهه 1980، کابل های برق فوق ولتاژ 1100 کیلوولت و 1200 کیلوولت تولید شد.